Wzmacniacz audio na LM386 ze wzmocnieniem 20

Sygnał wejściowy VIN trafia na górny koniec RV1 — potencjometru 10 kΩ, którego drugi koniec jest połączony z masą. Suwak pobiera część sygnału i podaje ją na wyprowadzenie 3 (+INPUT). Wyprowadzenie 2 (−INPUT) jest połączone z masą. Wewnątrz LM386 oba wejścia są spolaryzowane do masy przez rezystory 50 kΩ. Rysunek 9-1 nie zawiera kondensatora sprzęgającego na wejściu; TI zaznacza, że jego dodanie całkowicie usuwa problemy z offsetem wejściowym. Sygnał na wyprowadzeniu 3 musi mieścić się w zakresie od −0,4 V do +0,4 V — to maksymalne dopuszczalne napięcie wejściowe; w tym układzie zapewnia się to, skręcając RV1.

Wyprowadzenia 1 i 8 pozostają niepodłączone. W tym stanie wewnętrzny rezystor 1,35 kΩ ustala wzmocnienie napięciowe na 20, czyli 26 dB:

Kondensator między wyprowadzeniami 1 i 8 podniósłby wzmocnienie do 200 (46 dB); ten układ go nie używa.

Stopień wyjściowy sam polaryzuje się do około połowy napięcia zasilania, czyli około 4,5 V przy baterii 9 V. C1 blokuje tę składową stałą, więc przez głośnik nie płynie prąd stały, a przepuszcza sygnał audio. Jego dodatnia końcówka jest skierowana do wyprowadzenia 5. Razem z głośnikiem 8 Ω tworzy filtr górnoprzepustowy o obliczonej częstotliwości granicznej około 80 Hz:

Częstotliwości poniżej granicznej docierają do głośnika stłumione.

C2 (0,05 µF) i R1 (10 Ω) połączone szeregowo prowadzą od wyprowadzenia 5 do masy. TI umieszcza taki obwód na wyjściu większości układów aplikacyjnych w nocie katalogowej, nie opisując jego przeznaczenia. Taki szeregowy obwód RC nazywa się zwykle obwodem Zobela lub Boucherota: przy wysokich częstotliwościach, gdy impedancja cewki głośnika rośnie, zapewnia wzmacniaczowi obciążenie około 10 Ω, co pomaga utrzymać jego stabilność.

LM386N-1 pracuje przy napięciu od 4 V do 12 V i bez sygnału pobiera 4 mA typowo (8 mA maksymalnie) przy 6 V. TI zaleca kondensator do GND blisko wyprowadzenia 6; nota katalogowa nie podaje jego wartości, a rysunek 9-1 go nie zawiera.